Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

μία ξεχωριστή ημέρα..

ήταν για εμένα η 17η του Μάη.. λίγες ημέρες μετά την Πράγα και όλα ήταν έτοιμα να υποδεχθώ την οικογένεια του Γιώργου στο σπίτι..
ο καιρός έφθασε και οι οικογένειες έπρεπε να γνωριστούν..


Είχα πολύ άγχος.. για τα φαγητά.
τα γλυκά.. την διακόσμηση.. τα ρούχα μου..
τα πάντα ήθελα να είναι τέλεια!!!!

Η ώρα 13,10 μμ και το κουδούνι χτύπησε ... η καρδιά μου φτερούγισε... και το στομάχι μου σφίχτηκε... Η Ιφιγένεια με την οικογένεια της ήταν ήδη εκεί, ο αδερφός μου, οι γονείς μου, ο νονός μου... όλοι γελούσαν με το άγχος μου..


Η οικογένεια του Γιώργου άρχισε να ανεβαίνει... έμπαιναν..έμπαιναν.. έμπαιναν.. είναι και 6 άτομα.. (όχι λίγοι,χαχα).. φιλιά , συστάσεις, αγκαλιές..


Τελικά δεν υπήρχε λόγος για άγχος.. δεν υπήρχε κανένας πάγος που έπρεπε να σπάσει.. είμασταν όλοι από το πρώτο λεπτό μία οικογένεια.. τι καλά... να ξέρατε πόσο το χάρηκα.. είναι τόσο απλοί και χαμογελαστοί άνθρωποι..

Περάσαμε στο τράπεζι.. κάθε τόσο υψώναμε τα ποτήρια μας και οι ευχές γέμιζαν τον χώρο...

όλα ήταν άψογα... και το δαχτυλίδι ... και η ανθοδέσμη... και το κολιέ... και ο Γιώργος...

Εύχομαι σε όλους σας τα καλύτερα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Πράγα.....

Ένα ταξίδι στην Πράγα, ήταν το δώρο που διάλεξα να κάνω στον Γιώργο μου για την γιορτή και τα γενέθλια του...

Οι μέρες κυλούσαν και εμείς μετρούσαμε αντίστροφα... 08 Μάη... ξημέρωσε και τα χαμόγελα ήταν φωτεινά, λαμπερά, αληθινά... μία βαλίτσα με λίγα
ρούχα, αστείρευτη θετική ενέργεια, πολλή αγάπη και αμέτρητα όνειρα..


Φθάνοντας στην Πράγα συνειδητοποιείς ότι αυτή η πόλη είναι «μαλωμένη» με την τεχνολογία..

Ένα παραμύθι ξετυλίγεται μπροστά σου…ένα παραμύθι που ο ήρωας του είσαι εσύ και θέλεις να το ζήσεις μέχρι την τελευταία του αράδα..


Η βόλτα στο όνειρο είχε ξεκινήσει… χέρι χέρι σεργιανίζαμε τα πλακόστρωτα.. ,

χαμογελούσαμε ,

τραγουδούσαμε,

βγάζαμε φωτογραφίες..


Κάναμε όνειρα για την ζωή μας.. όλα ήταν πολύ όμορφα.. καλύτερα από ότι είχαμε φανταστεί όταν καρτερούσαμε το ταξίδι..


Στην αρχή εκνευριστήκαμε αλλά μετά γελάσαμε με την καρδιά μας, που όλα ήταν στην γλώσσα τους και δεν ξέραμε «κατά πούθε να κάνουμε» που λέμε στην Ελλαδίτσα μας…


Πήγαμε στην γέφυρα του Καρόλου, όπου πολλοί πλανόδιοι καλλιτέχνες περιμένουν να σε σκιτσάρουν.. αφιερώσαμε χρόνο και για το δικό μας πορτρέτο.. , πήγαμε στο κάστρο ,

στο μουσείο των παιχνιδιών, στο αστρονομικό ρολόι, στο εθνικό τους μουσείο, στην παλιά πόλη… περπατήσαμε πολύ αλλά άξιζε τον κόπο… ήπιαμε πολύ μπύρα..




Φεύγοντας δεν στεναχωρηθήκαμε πολύ.. αφού σαν να μας αποχαιρετούσε το παραμύθι μας, έγραψε τους τίτλους του τέλους ρίχνοντας ασταμάτητα βροχή και κατεβάζοντας την θερμοκρασία από τους 25 στους 13.. ήταν καιρός να επιστρέψουμε...


με το χαμόγελο στα χείλη και έχοντας γεμίσει τις μπαταρίες μας...


Ένα ταξίδι λίγες ημέρες πριν λογοδοθούμε.. ένα ταξίδι γεμάτο έρωτα.. Τώρα πια είμαι σίγουρη.. ο τροχός γυρίζει για όλους.. αρκεί να τον γρασάρεις , να τον λαδώνεις, να τον καθαρίζεις.. και κάποια στιγμή παίρνει μπροστά… και τότε παίρνεις την εκδίκηση σου από την ζωή…





Τι "ζαχαρούλα" θα ήμουν αν δεν έβγαζα και μερικές φωτό από τα πιάτα που δοκιμάσαμε...



Τελικά καταλήγω ότι η Πράγα μου άφησε μία γλυκόπικρη γεύση… γλυκιά για το παραμύθι που έζησα και πικρή γιατί δεν ξέρω τσέχικα…..

σας φιλώ.... να περνάτε όλοι πολύ καλά..... δεν σας ξεχνάω ποτέ...

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Ειρήνη....................................................

Το όνομα προέρχεται από την θεά των Αρχαίων Ελλήνων, Ειρήνη. Κόρη του Δία και της Θέμιδας, ήταν μια από τις Ώρες και αποτελούσε την προσωποποίηση της ειρήνης και του πλούτου. Στην τέχνη απεικονίζονταν σαν μια νεαρή όμορφη γυναίκα που κρατούσε το Κέρας της Αμάλθειας, σκήπτρο και ένα πυρσό.



Η δικιά μας Ειρήνη, ο δικός μας θησαυρός είναι μία ξανθιά κούκλα.. από αυτές που σίγουρα θα στόλιζες στο παιδικό σου δωμάτιο... μία Σαλονικιά..με μεγάλη καρδιά.. βαριά προφορά.. αστείρευτο χαμόγελο.. αληθινή φίλη.......


Την Ειρήνη δεν γίνεται να την βγάλω από την καρδιά μου.. δεν μπορώ να μην την αισθάνομαι σαν αδερφή μου...


Μου λείπει πολύ αφού μας χωρίζουν 550 χιλιόμετρα... την σκέφτομαι συνέχεια!!!


Ειρηνάκι μου σου εύχομαι από καρδιάς τα καλυτερότερα.. να είσαι πάντα ευτυχισμένη.. πάντα χαρούμενη.. να έχεις μία τέλεια οικογένεια.. και κάθε σου όνειρο να το δεις να πραγματοποιείται!!!!

να θυμάσαι... σε αγαπάω πολύ πολύ...!!!

Πανούλη να την χαίρεσαι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!