Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Πατρινό Καρναβάλι..!!


Και τώρα που ακόμα ένα καρναβάλι τελείωσε.. ήρθε η ώρα να αναλογιστούμε τι πήγε καλά και τι όχι.. τι κάνουμε σωστά και τι κάνουμε λάθος!! Μετράμε 190 χρόνια.. και όμως κάτι δεν πάει καλά..

Αγαπάμε τόσο πολύ το καρναβάλι μας και σίγουρα θέλουμε όλοι να βοηθήσουμε.. ας το κάνουμε λοιπόν.. ας μας δώσουν ενεργό ρόλο οι υπεύθυνοι ( εννοώ στους παλιούς καλούς καρναβαλιστές που έχουν διάθεση να βοηθήσουν).. κατανοώ ότι 30 και 40.000 άτομα δεν μπορείς να τα καλουπώσεις εύκολα..

η γκρίνια που παρατηρώ τον τελευταίο καιρό δεν βοηθάει, εμείς κάναμε πρώτοι την παρέλαση πέρσυ και φέτος δεν μας ανέφεραν.. η μουσική δεν μας αρέσει και 1002 αλλα παράπονα.. Ασ μην γκρινιάζουμε μόνο, ας βρούμε ενεργούς ρόλους.. ο ρόλος του δικαστή ας πούμε ότι είναι πιασμένος....

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι δεν έχουμε θωρακίσει όλες τις πατρινές ευρεσιτεχνείες χρόνων.. κρυμένο θησαυρό, κάυση καρναβαλου, baby rally, κλπ και είμαστε τόσο "ανοικτοι" σε αντιγραφές.. καταλαβαίνω ότι ποτέ δεν μας ένοιαξε να κατοχυρώσουμε γιατι για εμάς είναι τρόπος ζωής και κάτι που αγαπάμε πολύ.. μήπως όμως ήρθε η ώρα? ας δούμε ότι το Ρεθυμνο έστησε διαδικτυακό κρυμμένο θησαυρό και μπήκε στο ρεκόρ Γκινές.. (με ιδέα δική μας και πάλι).. Μοσχάτο και Ρέντη είναι τόσο ίδια..
Και ναι θα μας αντιγράψουν .. λογικό μέχρι ενός σημείου, αλλά όχι και διεκδικούν την "πατρότητα" των δικών μας ιδεών..

όσον αφορά τα πολυάριθμα γκρουπ, φέτος είδα από κοντά τι συμβαίνει.. ρωτάς ένα παιδί "γιατί να πας σε αυτό το γκρουπ που δεν θα χαρείς τίποτα? " και η απάντηση έρχεται κατευθείαν "μα θα βγει όλη η τάξη μου εκεί, όλη η παρέα.. εγώ μόνη μου θα βγω?"... Και το αφήνεις με την ελπίδα να δει πόσο χάλια είναι και του χρόνου να αναζητήσει κάτι καλύτερο..

Βρέθηκα στην ουρά λοιπόν , ενός τέτοιου γκρουπ για να πάρω μία στολή.. 1 ώρα και 40 λεπτά... σε μία ουρά γεμάτη παιδιά με μέσο όρο ηλικίας 15... άκουσα να λένε "μπααα μην κανονίσεις τίποτα για σάββατο βράδυ, αφού θα έχουμε πιει στην παρέλαση".. άκουσα "είναι οι ίδιοι μαλάκες με πέρυσι οι αρχηγοί, αλλά αφού βγαίνουν όλοι εδώ" ..  είδα τους υπεύθυνους να φέρονται υπεροπτικά ( με 5000 συμμετοχες λογικό, αν σκεφτείς ότι και αυτοί 20 χρονών είναι ..).. είδα μερικές αποδείξεις της εφορίας πεταμένες στο πάτωμα...για παν ενδεχόμενο.. και βέβαια άκουσα να απειλούν παιδί που ήταν στο χώρο που παρέδιδαν τις στολές , ότι αν συνεχίσει να τραβάει βίντεο θα του πάρουν το κινητό.. όταν ρωτήθηκαν οι αρχηγοί για την ώρα συνάντησης απαξίωσαν να απαντήσουν και εδωσαν απλά ένα χαρτάκι που έγε ότι θα μαζετουν το Σαββατο στις 4.. μέχρι τις 8 που θα βγουν τα περισσότερα θα 'ηταν ήδη πιωμένα...

Είδα όμως και το πιο νεανικό γκρουπ.. 40 παιδιά μόνο .. και η ανιψιά μου σε αυτά.. που ΄πέρσαν εκπληκτικά.. ότι πιο αγνό.. έκαναν χορογραφίες στους δρόμους.. έτρεχαν, γελούσαν και τραγουδούσαν .. Αυτό ναι είναι Πατρινό καρναβάλι... Και πήραν και έπαινο για την παρουσία τους..

Βρέθηκα και στο τέλος της παρέλασης περιμένοντας το 86.. είδα όλα αυτά τα πολυάριθμα..  εγώ δεν θυμάμαι να έχω πιει σε παρέλαση.. διασκεδάζω και χωρίς αλκοόλ.. κάποια παιδιά όχι.. φταίνε τα παιδιά ή η παιδεία τους? μήπως και έτσι μεγάλωσαν? η οικογένεια τι ρόλο έχει παίξει? το δικό μας παιδί παρέλασε με πορτοκαλάδα και όμως πέρασε υπέροχα...

Και εντάξει μεταξύ μας τώρα.. θα τιμωρηθεί ο αρχηγός, θα βρεί ένα άλλο όνομα και του χρόνου θα είναι και πάλι εκεί.. να βγάλει λεφτά και να χαλάσει το καρναβάλι μας.. δεν τους νοιάζει αν βγαίνουν τελευταίοι.. μήπως τα μέτρα που λαμβάνονται θα πρέπει να είναι διαφορετικά? και προφανώς πρόληψης? το "μετά" δεν αφορά κανέναν...

Και ναι σωστά τιμωρήθηκε το 86 πέρυσι... και δείξαμε όλη μας την αυστηρότητα.. όμως έπρεπε να την δείξουμε και αλλού.. και εμένα η αλαζονεία του 86 δεν μου άρεσε, αλλά παραδέχομαι ότι είναι κάτι πολύ διαφορετικό και με πολλή δουλειά.. ξέρω όμως ότι η επιτροπή τελικά τους είπε να παρελάσουν μπροστά και δεν δέχθηκαν γιατί ήθελαν χρόνο προετοιμασίας και δεν μπορούσαν να υποσχεθούν την μη καθυστέρηση της παρέλασης.. μαγκιά τους που το είπαν .. όμως γιατί κανένας τους δεν βγήκε να το πει και απλά άφησαν τον κόσμο να βρίζει την επιτροπή και να δημιουργείται γύρω τους αυτός ο ντόρος?

Μήπως πρέπει να προβληματιστούμε??? μήπως πρέπει να ανασυνταχθούμε?? μήπως να αφήσουμε νέους ανθρώπους με φρέσκιες ιδέες να βοηθήσουν?? γιατί κάποια στιγμή πρέπει να ακουστούν και να συνεργαστούν όλοι αν θέλουμε να κρατήσουμε την κορυφή..

Κατανοώ, σέβομαι και επικροτώ την κούραση όλων όσων τρέχουν για το άρτιο αποτέλεσμα.. εθελοντές και μή... και ξέρω και την αγάπη και την κούραση τους..
αυτά με αγάπη...

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

καρναβαλι των μικρών - ΠΑΤΡΑ - 2017

Καλημέρα σε όλους.. ημέρες Καρναβαλιού στην πόλη μου.. ημέρες γιορτής.. για μικρούς και μεγάλους.. Ευκαιρία να γελάσουμε, να χορέψουμε και να ξεχάσουμε ... ένα καρναβάλι που μας χωράει όλους... μικρούς , μεγάλους, παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες, μαθητές σχολείων, παιδικών σταθμών... όλους χωρίς εξαιρέσεις... Τα παιδιά είναι το μέλλον μας... σε όλους τους τομείς...

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

όσα η αγάπη συγχωρεί -Μαρία Τζιρίτα

Καλησπέρα πέρα για πέρα λοιπόν... 
Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά ... εγώ είμαι καλά.. περίοδος καρναβαλιού στην Πάτρα και όλα είναι πολύχρωμα... Λίγο πριν τα καθημερινά πάρτυ διάβασα το τελευταίο βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα.. Ενός γλυκύτατου πλάσματος που γνώρισα πριν 10 χρόνια , στο πρώτο της βιβλίο, στο Ναύπλιο.. σε εκείνη την παρουσίαση με την Λένα Μαντά και τον Κώστα Καρακάση.. Η Μαρία είναι ένας ρομαντικός άνθρωπος με ένα μόνιμο αληθινό χαμόγελο. Έχοντας διαβάσει όλα της τα βιβλία , δεν θα μπορούσα να μην διαβάσω το τελευταίο της που κυκλοφόρησε μόλις πριν λίγες ημέρες..

Βασισμένο και αυτό σε αυτό σε αληθινή ιστορία, μας μεταφέρει στην Κεφαλλονιά.. Ζούμε τον σεισμό και ότι αυτός αφήνει ή φέρνει μαζί του.. Μας μιλάει για το δέσιμο της ελληνικής οικογένειας.. για την αγάπη.. για το αλτσχάιμερ...

Μια ιστορία που νομίζεις είναι αποκύημα φαντασίας.. δυνατά συναισθήματα βιώνουν οι ήρωες στις σελίδες του βιβλίου, κόμπος το δικό μου στομάχι...  Μια αγάπη που φαντάζει αρρωστημένη από κάποιο σημείο και μετά.. μια αγάπη όμως , που απλά περιμένει να αποδείξει πόσο αληθινή είναι.. ένα παιδί που βασανίζεται από τα λάθη των γονιών του και ζει μία ζωή μισή... Μια γυναίκα που δεν χρειάζεται να είναι αίμα σου για να είναι αδερφή σου.. και ένα νεανικό όνειρο για τους ολυμπιακούς αγώνες που καθηλώνεται σε ένα αναπηρικό καροτσάκι... κάπως έτσι μπλέκονται οι ρόλοι και γράφεται ένα μάθημα μεγάλο για όλους μας.. μέχρι που έρχεται το αλτσχάιμερ και μιλάνε οι καρδιές...

Δεν χρειάστηκε πολλές μέρες για να διαβάσω την λέξη "τέλος" .. γραμμένο με την γνωστή άμεση χωρίς λυρισμούς γραφή της Μαρία
ς.. λουσμένο με φως και πολλά συναισθήματα.. με σύμμαχο την θάλασσα, το νησί και τις ελληνικές παραδόσεις και αντίπαλο έναν καταστροφικό σεισμό... γραμμένο με πολλή αγάπη για την αγάπη... 

Καλοτάξιδο Μαράκι... με πολλές πολλές χιλιάδες αναγνώστες... Χαλάλι σου τα δάκρυα...

ΥΓ διαβάζοντας στο τέλος τι κάνουν οι ήρωες στο σήμερα.. μπορώ άνετα να αρχίσω να ψάχνω στα γνώριμα μέρη να τους βρω..