Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΘΥΕΛΛΑ - ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ

Έχοντας μόλις τελειώσει ένα ακόμα βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα .. μένω να κοιτάζω την λέξη «τέλος» και να αναρωτιέμαι.. τι πραγματικά μπορεί να συμβαίνει στο μυαλό αυτού του ανθρώπου..

Ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα του.. αφού αυτήν την φορά δεν βασίζεται σε αληθινή ιστορία αλλά στην δημιουργική παράνοια του μυαλού του και μόνο… Γραμμένο σε α’ ενικό πρόσωπο και δοσμένο από την πλευρά της κεντρικής ηρωίδας , η αμεσότητα με τον αναγνώστη είναι δεδομένη…

Ένα ακόμα βιβλίο του συγγραφέα με την μοναδική κινηματογραφική γραφή που τον χαρακτηρίζει,  που δημιουργεί εικόνες, φέρνει στο νου χρώματα και μυρωδιές…  ζωντανεύει αισθήματα και κόβει την ανάσα του αναγνώστη , κάνοντας τον να βιώνει στο έπακρο όσα διαδραματίζονται στις σελίδες του… οι λέξεις χορεύουν μπροστά στα μάτια μου και το μυαλό μου τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, προκειμένου να ανακαλύψει τον δολοφόνο.. και εκεί που νομίζω πως είμαι τόσο κοντά, ανακαλύπτω ότι είμαι τόσο μα τόσο μακριά…

Ρουφάω,  κυριολεκτικά, τις σελίδες  ζώντας κάθε λεπτό αυτό που οι Αρπυιες προστάζουν τους ήρωες να ζήσουν… εκεί  λοιπόν στην Άθωρα.. εγκλωβίστηκα και εγώ μαζί με την Φωτεινή, τον Κάρλο, τον Γκάμπριελ, τον Στέλιο , τους κατοίκους του νησιού, και τη Σοφί, μια γυναίκα « αερικό»  για μένα.. ψάχνοντας τον δολοφόνο.. προσπαθώντας να επιβιώσουν.. με μια αχτίδα αγάπης να τους τριγυρίζει.. προσπαθώ κι εγώ  μέσα στο σκοτάδι να «επιβιώσω»…

Ένα βιβλίο «αινιγματικό και γεμάτο ανατροπές» όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος ο συγγραφέας, και που εγώ θα συμφωνήσω απόλυτα.. χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσει περίτεχνες λέξεις και βαρύγδουπες εκφράσεις καταφέρνει να σε καθηλώσει και να μην αφήσεις από τα χέρια σου το βιβλίο αν δεν διαβάσεις την λέξη «τέλος».

Δέξου την πρόκληση να ανακαλύψεις πρώτος τον δολοφόνο.. ΑΡΑΓΕ ΜΠΟΡΕΙΣ?????

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

παγκόσμια ημέρα της γυναίκας ....

 παγκόσμια ημέρα της γυναίκας λοιπόν...

μια ημέρα τόσο σημαντική.. μια ημέρα που το μυαλό μου δεν μπορεί παρά να γυρίσει πίσω .. στην μακρινή Ινδία και στις μαχήτριες της ζωής.. που κάθε λεπτό παλεύουν.. για την ζωή, για τα παιδιά τους, για την ισότητα.. που η ζωή είναι δύσκολη.. αλλά με το χαμόγελο , την δύναμη και την ισχυρή θέληση.. καταφέρνουν πολλά...
Ίσως εμείς εδώ έχουμε χάσει λίγο το νόημα .. η ημέρα της γυναίκας δεν είναι "χρόνια πολλά".. λουλούδια και βραδινές βόλτες.. και αυτό το λέω γιατί η actionaid μου έδωσε την ευκαιρία να δω την ζωή ΑΛΛΙΩΣ.. να καταλάβω και να εκτιμήσω.. η σκέψη μου είναι εκεί.. στις γυναίκες που κουβαλάνε ξύλα... στα κορίτσια που κουβαλάνε νερό.. 


μια ημέρα που φέτος στο μυαλό μου είναι πολύ διαφορετική....



στα σπίτια από λάσπη και στα μάτια όλων εκείνων των κοριτσιών που μου χαμογελούσαν και ονειρευόντουσαν.. 



γιατί όλοι έχουν το δικαίωμα να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο, και να παλεύουν για αυτό..
να γιορτάζουμε λοιπόν , εμείς τα απίστευτα πλάσματα αλλά να ξέρουμε κιόλας... για αυτό παραθέτω πληροφορίες...

Ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα η σημερινή. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.
Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.
Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα, όμως, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Μαρία Τσακίρη - ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ

Καλησπέρα σε όλους!!! 

Η Άνοιξη ήρθε και έφερε ήλιο, βόλτες και καλή διάθεση... μιά τέτοια μέρα ήταν και για μένα σήμερα.. βόλτα δίπλα στην θάλασσα με τα ανίψια μου... τι άλλο να ζητήσω? τα είχα όλα..  

Από το μυαλό μου όμως δεν έφευγε ένα βιβλίο.. αυτό που έγραψε την λέξη "τέλος" μόλις  σήμερα το πρωί.. για τη ακρίβεια δεν έγραφε "τέλος" , έγραφε "έχω πατήσει τα 50 και επιτέλους ΖΩ"

Πρόκειται για μία πέρα για πέρα αληθινή ιστορία που καταγράφεται από την συγγραφέα .. την ιστορία μιας κοπέλας, της Ιφιγένειας, που έχει ζήσει τόσα όσα δεν χωράνε σε 20 ταινίες μαζί.. Άκρως αληθινό και σκληρό.. δεν αντέχεται εύκολα.. ακριβώς όπως είναι και η ζωή μας... όπως είναι η ζωή της  Ιφιγένειας , και πολλών Ιφιγενειών ακόμα.. γιατί η ζωή δεν είναι ρόδινη.. 

Και ενώ μιλάει για έναν παΤΕΡΑ , εγώ αναγνωρίζω και κατηγορώ από την  πρώτη στιγμή την μηΤΕΡΑ.. την μόνιμα απούσα.. συγχαίρω και θαυμάζω τη αδερφική αγάπη.. αυτό το δέσιμο που δεν το καταλαβαίνουν πολλοί αλλά είναι κάτι μαγικό.. 

Και έτσι με τόσες πληγές ανοικτές, η Ιφιγένεια ανακαλύπτει τα ναρκωτικά.. και εκεί είναι που εγώ γυρίζω πίσω.. και την καταλαβαίνω απόλυτα.. που οι μνήμες μου ξυπνούν και αναγνωρίζω το 100% της αλήθειας αυτής της κοπέλας.. αναγνωρίζω το σοκ της ένεσης.. τα περίεργα μάτια.. την ανάγκη για δόση και το άγχος της αστυνομίας.. αναγνωρίζω την θέληση να ζήσουν μία ζωή κανονική, αλλά και την δύναμη που χρειάζεται.. τα αρ@*#&@ που πρέπει να έχεις για να αντισταθείς σε αυτούς που σε θέλουν μέσα στο παιχνίδι, τους "φίλους" που είναι πάντα δίπλα σου..Την προσπάθεια , την αντοχή και την ανεξάντλητη ψυχική δύναμη που χρειάζεσαι στα ιδρύματα απεξάρτησης.. Είναι συναισθήματα που κάθε "υγιής" άνθρωπος δεν μπορεί να αναγνωρίσει και να δεχθεί..  

Στο βιβλίο μιλάει για την μητρότητα από πολλές διαφορετικές πλευρές.. και το δόσιμο μάνας σε παιδί.. την αληθινή αγάπη.. 
Δεν θέλω να προδώσω τίποτα.. θέλω να το διαβάσετε και να ζήσετε μέρα τη μέρα τη ζωή της Ιφιγένειας..

Κλείνοντας το βιβλίο,είναι η αλήθεια ότι  δεν είμαι και πολύ καλά... έχω γυρίσει πίσω.. έχω ζήσει και πάλι πράγματα που είχα θάψει στην μνήμη μου.. η ζωή μας είναι η επιλογή μας και εγώ είχα επιλέξει να μείνω δίπλα στον άντρα μου , ναρκωμανής χρόνια( που σαφώς έμαθα εκ των υστέρων).. πίστευα μπορούσα να αλλάξω τα πράγματα με την αγάπη μου.. αλλά από μόνη της δεν φθάνει.. πρέπει και ο άλλος να θέλει .. πραγματικα , αληθινά και πολύ... Είναι το σημείο που αγαπώ την Δανάη λίγο περισσότερο, γιατί την καταλαβαίνω.. θέλει πολλή μαγκιά και αγάπη αυτό που έκανε.. Γιατί ποτέ δεν καταστρέφεται ΜΟΝΟ μία ζωή..

Σοκάρομαι όταν συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά που διαβάζω έχουν χωρέσει στην ζωή ενός ανθρώπου και μάλιστα γυναίκας τώρα πια.. γιατί ήταν μόνο 7 όταν άρχισαν όλα.. μια ζώη που φλέρταρε χρόνια με τον θάνατο.. αλλά πάντα έβγαινε νικήτρια , έστω και αν κάποιες φορές αυτό δεν το ήθελε.. Μια ζωή γεμάτη..  και να που τώρα ζει.. και θέλει να γίνει παράδειγμα.. και μακάρι να γίνει.. γιατί κανείς δεν είναι σκουπίδι σε αυτήν την ρημάδα την ζωή.. όλοι έχουν να δώσουν και να πάρουν.. 
Υποκλίνομαι σε αυτήν την κοπέλα.. 

Η συγγραφέας έχει αποδώσει λέη προς λέξη την αφήγηση της γυναίκας αυτής. Με ωμότητα.. Με αλήθειες. Χωρίς τίποτα περιττό. Χωρίς να ωραιοποιήσει το παραμικρό.. 

Σήμερα στην βόλτα η ανιψιά μου με ρώτησε γενικά και αόριστα " Γιατί διαβάζεις βιβλία που σε στεναχωρούν και σε χαλάνε?".. της απάντησα απλα "γιατί αυτά κάποιος άνθρωπος τα έχει ζήσει.. είναι η ζωή"

Λίγα λόγια για το βιβλίο

«Μα τι τόσο σημαντικό έχει η ζωή σου για να γίνει βιβλίο;» ρώτησα αυθόρμητα την Ιφιγένεια σ’ εκείνη την πρώτη γνωριμία μας, τον χειμώνα του 1997. Όλα όσα μου είπε ήταν ανατριχιαστικά, φρικτά… Όσα άκουσα έκρυβαν τόση ασχήμια, που αναρωτιόμουν αν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Κάθε λέξη πιο βαριά από την άλλη. Όλες μαζί ισοπεδωτικές. 

Χίλιες και μία ζωές στριμωγμένες σε τέσσερις δεκαετίες, που με έκαναν να καταλάβω πως απέναντί μου έχω έναν άνθρωπο με διαβολεμένη ψυχραιμία και προκλητικό θάρρος συγχρόνως, μια απελπιστικά μελαγχολική και θλιμμένη γυναίκα με παγωμένη ψυχή, που τολμά να σε κοιτάξει κατάματα και να σου μιλήσει για εκείνη τη σχέση ντροπής με τον πατέρα της και για όλα όσα στιγμάτισαν την ύπαρξή της. 

Κάπως έτσι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την έκδοση αυτή. Μόνο που χαθήκαμε με την Ιφιγένεια. Και για περίπου είκοσι χρόνια η ιδέα του βιβλίου έμεινε μια ανικανοποίητη επιθυμία, ώσπου νίκησε η ανάγκη μας να φωνάξουμε δυνατά την αλήθεια και να σώσουμε όσο περισσότερες ζωές μπορούμε. Και την αλήθεια αυτή την κρατάτε στα χέρια σας.

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Πατρινό Καρναβάλι..!!


Και τώρα που ακόμα ένα καρναβάλι τελείωσε.. ήρθε η ώρα να αναλογιστούμε τι πήγε καλά και τι όχι.. τι κάνουμε σωστά και τι κάνουμε λάθος!! Μετράμε 190 χρόνια.. και όμως κάτι δεν πάει καλά..

Αγαπάμε τόσο πολύ το καρναβάλι μας και σίγουρα θέλουμε όλοι να βοηθήσουμε.. ας το κάνουμε λοιπόν.. ας μας δώσουν ενεργό ρόλο οι υπεύθυνοι ( εννοώ στους παλιούς καλούς καρναβαλιστές που έχουν διάθεση να βοηθήσουν).. κατανοώ ότι 30 και 40.000 άτομα δεν μπορείς να τα καλουπώσεις εύκολα..

η γκρίνια που παρατηρώ τον τελευταίο καιρό δεν βοηθάει, εμείς κάναμε πρώτοι την παρέλαση πέρσυ και φέτος δεν μας ανέφεραν.. η μουσική δεν μας αρέσει και 1002 αλλα παράπονα.. Ασ μην γκρινιάζουμε μόνο, ας βρούμε ενεργούς ρόλους.. ο ρόλος του δικαστή ας πούμε ότι είναι πιασμένος....

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι δεν έχουμε θωρακίσει όλες τις πατρινές ευρεσιτεχνείες χρόνων.. κρυμένο θησαυρό, κάυση καρναβαλου, baby rally, κλπ και είμαστε τόσο "ανοικτοι" σε αντιγραφές.. καταλαβαίνω ότι ποτέ δεν μας ένοιαξε να κατοχυρώσουμε γιατι για εμάς είναι τρόπος ζωής και κάτι που αγαπάμε πολύ.. μήπως όμως ήρθε η ώρα? ας δούμε ότι το Ρεθυμνο έστησε διαδικτυακό κρυμμένο θησαυρό και μπήκε στο ρεκόρ Γκινές.. (με ιδέα δική μας και πάλι).. Μοσχάτο και Ρέντη είναι τόσο ίδια..
Και ναι θα μας αντιγράψουν .. λογικό μέχρι ενός σημείου, αλλά όχι και διεκδικούν την "πατρότητα" των δικών μας ιδεών..

όσον αφορά τα πολυάριθμα γκρουπ, φέτος είδα από κοντά τι συμβαίνει.. ρωτάς ένα παιδί "γιατί να πας σε αυτό το γκρουπ που δεν θα χαρείς τίποτα? " και η απάντηση έρχεται κατευθείαν "μα θα βγει όλη η τάξη μου εκεί, όλη η παρέα.. εγώ μόνη μου θα βγω?"... Και το αφήνεις με την ελπίδα να δει πόσο χάλια είναι και του χρόνου να αναζητήσει κάτι καλύτερο..

Βρέθηκα στην ουρά λοιπόν , ενός τέτοιου γκρουπ για να πάρω μία στολή.. 1 ώρα και 40 λεπτά... σε μία ουρά γεμάτη παιδιά με μέσο όρο ηλικίας 15... άκουσα να λένε "μπααα μην κανονίσεις τίποτα για σάββατο βράδυ, αφού θα έχουμε πιει στην παρέλαση".. άκουσα "είναι οι ίδιοι μαλάκες με πέρυσι οι αρχηγοί, αλλά αφού βγαίνουν όλοι εδώ" ..  είδα τους υπεύθυνους να φέρονται υπεροπτικά ( με 5000 συμμετοχες λογικό, αν σκεφτείς ότι και αυτοί 20 χρονών είναι ..).. είδα μερικές αποδείξεις της εφορίας πεταμένες στο πάτωμα...για παν ενδεχόμενο.. και βέβαια άκουσα να απειλούν παιδί που ήταν στο χώρο που παρέδιδαν τις στολές , ότι αν συνεχίσει να τραβάει βίντεο θα του πάρουν το κινητό.. όταν ρωτήθηκαν οι αρχηγοί για την ώρα συνάντησης απαξίωσαν να απαντήσουν και εδωσαν απλά ένα χαρτάκι που έγε ότι θα μαζετουν το Σαββατο στις 4.. μέχρι τις 8 που θα βγουν τα περισσότερα θα 'ηταν ήδη πιωμένα...

Είδα όμως και το πιο νεανικό γκρουπ.. 40 παιδιά μόνο .. και η ανιψιά μου σε αυτά.. που ΄πέρσαν εκπληκτικά.. ότι πιο αγνό.. έκαναν χορογραφίες στους δρόμους.. έτρεχαν, γελούσαν και τραγουδούσαν .. Αυτό ναι είναι Πατρινό καρναβάλι... Και πήραν και έπαινο για την παρουσία τους..

Βρέθηκα και στο τέλος της παρέλασης περιμένοντας το 86.. είδα όλα αυτά τα πολυάριθμα..  εγώ δεν θυμάμαι να έχω πιει σε παρέλαση.. διασκεδάζω και χωρίς αλκοόλ.. κάποια παιδιά όχι.. φταίνε τα παιδιά ή η παιδεία τους? μήπως και έτσι μεγάλωσαν? η οικογένεια τι ρόλο έχει παίξει? το δικό μας παιδί παρέλασε με πορτοκαλάδα και όμως πέρασε υπέροχα...

Και εντάξει μεταξύ μας τώρα.. θα τιμωρηθεί ο αρχηγός, θα βρεί ένα άλλο όνομα και του χρόνου θα είναι και πάλι εκεί.. να βγάλει λεφτά και να χαλάσει το καρναβάλι μας.. δεν τους νοιάζει αν βγαίνουν τελευταίοι.. μήπως τα μέτρα που λαμβάνονται θα πρέπει να είναι διαφορετικά? και προφανώς πρόληψης? το "μετά" δεν αφορά κανέναν...

Και ναι σωστά τιμωρήθηκε το 86 πέρυσι... και δείξαμε όλη μας την αυστηρότητα.. όμως έπρεπε να την δείξουμε και αλλού.. και εμένα η αλαζονεία του 86 δεν μου άρεσε, αλλά παραδέχομαι ότι είναι κάτι πολύ διαφορετικό και με πολλή δουλειά.. ξέρω όμως ότι η επιτροπή τελικά τους είπε να παρελάσουν μπροστά και δεν δέχθηκαν γιατί ήθελαν χρόνο προετοιμασίας και δεν μπορούσαν να υποσχεθούν την μη καθυστέρηση της παρέλασης.. μαγκιά τους που το είπαν .. όμως γιατί κανένας τους δεν βγήκε να το πει και απλά άφησαν τον κόσμο να βρίζει την επιτροπή και να δημιουργείται γύρω τους αυτός ο ντόρος?

Μήπως πρέπει να προβληματιστούμε??? μήπως πρέπει να ανασυνταχθούμε?? μήπως να αφήσουμε νέους ανθρώπους με φρέσκιες ιδέες να βοηθήσουν?? γιατί κάποια στιγμή πρέπει να ακουστούν και να συνεργαστούν όλοι αν θέλουμε να κρατήσουμε την κορυφή..

Κατανοώ, σέβομαι και επικροτώ την κούραση όλων όσων τρέχουν για το άρτιο αποτέλεσμα.. εθελοντές και μή... και ξέρω και την αγάπη και την κούραση τους..
αυτά με αγάπη...

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

καρναβαλι των μικρών - ΠΑΤΡΑ - 2017

Καλημέρα σε όλους.. ημέρες Καρναβαλιού στην πόλη μου.. ημέρες γιορτής.. για μικρούς και μεγάλους.. Ευκαιρία να γελάσουμε, να χορέψουμε και να ξεχάσουμε ... ένα καρναβάλι που μας χωράει όλους... μικρούς , μεγάλους, παιδιά με ιδιαίτερες ικανότητες, μαθητές σχολείων, παιδικών σταθμών... όλους χωρίς εξαιρέσεις... Τα παιδιά είναι το μέλλον μας... σε όλους τους τομείς...

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

όσα η αγάπη συγχωρεί -Μαρία Τζιρίτα

Καλησπέρα πέρα για πέρα λοιπόν... 
Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά ... εγώ είμαι καλά.. περίοδος καρναβαλιού στην Πάτρα και όλα είναι πολύχρωμα... Λίγο πριν τα καθημερινά πάρτυ διάβασα το τελευταίο βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα.. Ενός γλυκύτατου πλάσματος που γνώρισα πριν 10 χρόνια , στο πρώτο της βιβλίο, στο Ναύπλιο.. σε εκείνη την παρουσίαση με την Λένα Μαντά και τον Κώστα Καρακάση.. Η Μαρία είναι ένας ρομαντικός άνθρωπος με ένα μόνιμο αληθινό χαμόγελο. Έχοντας διαβάσει όλα της τα βιβλία , δεν θα μπορούσα να μην διαβάσω το τελευταίο της που κυκλοφόρησε μόλις πριν λίγες ημέρες..

Βασισμένο και αυτό σε αυτό σε αληθινή ιστορία, μας μεταφέρει στην Κεφαλλονιά.. Ζούμε τον σεισμό και ότι αυτός αφήνει ή φέρνει μαζί του.. Μας μιλάει για το δέσιμο της ελληνικής οικογένειας.. για την αγάπη.. για το αλτσχάιμερ...

Μια ιστορία που νομίζεις είναι αποκύημα φαντασίας.. δυνατά συναισθήματα βιώνουν οι ήρωες στις σελίδες του βιβλίου, κόμπος το δικό μου στομάχι...  Μια αγάπη που φαντάζει αρρωστημένη από κάποιο σημείο και μετά.. μια αγάπη όμως , που απλά περιμένει να αποδείξει πόσο αληθινή είναι.. ένα παιδί που βασανίζεται από τα λάθη των γονιών του και ζει μία ζωή μισή... Μια γυναίκα που δεν χρειάζεται να είναι αίμα σου για να είναι αδερφή σου.. και ένα νεανικό όνειρο για τους ολυμπιακούς αγώνες που καθηλώνεται σε ένα αναπηρικό καροτσάκι... κάπως έτσι μπλέκονται οι ρόλοι και γράφεται ένα μάθημα μεγάλο για όλους μας.. μέχρι που έρχεται το αλτσχάιμερ και μιλάνε οι καρδιές...

Δεν χρειάστηκε πολλές μέρες για να διαβάσω την λέξη "τέλος" .. γραμμένο με την γνωστή άμεση χωρίς λυρισμούς γραφή της Μαρία
ς.. λουσμένο με φως και πολλά συναισθήματα.. με σύμμαχο την θάλασσα, το νησί και τις ελληνικές παραδόσεις και αντίπαλο έναν καταστροφικό σεισμό... γραμμένο με πολλή αγάπη για την αγάπη... 

Καλοτάξιδο Μαράκι... με πολλές πολλές χιλιάδες αναγνώστες... Χαλάλι σου τα δάκρυα...

ΥΓ διαβάζοντας στο τέλος τι κάνουν οι ήρωες στο σήμερα.. μπορώ άνετα να αρχίσω να ψάχνω στα γνώριμα μέρη να τους βρω..