Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Μυρωδιά από σανίδι - Κώστας Κρομμύδας


Είχα χρόνια να κρατήσω μολύβι και να υπογραμμίζω σε βιβλίο που διαβάζω αυτά που σαφώς θέλω να διαβάσω ξανά και ξανά.. ένα καινούριο βιβλίο από έναν αγαπημένο συγγραφέα που δεν με απογοήτευσε διόλου.. όπως το περίμενα και πολύ πολύ καλύτερο.. με όλα αυτά τα στοιχεία που σε πιάνουν από το χέρι και σε βάζουν στα τρίσβαθα της καρδιάς των πρωταγωνιστών , για να γέλασεις , να κλάψεις, να απογοητευτείς μαζί τους..

Μυρωδιά από έρωτα θα έλεγα εγώ… άφησα κάποιες ώρες να περάσουν ,να συνειδητοποιήσω τι διάβασα, τι αισθάνθηκα , που ταξίδεψα, τι έμεινε…


Ένα βιβλίο που ο τίτλος σε προδιαθέτει για κάτι μαγικό… Ένας έρωτας.. αμέτρητες παραστάσεις.. λίγοι οι πρωταγωνιστές.. μεγάλος ο θίασος.. μπροστά από τα φώτα εκεί όπου όλα είναι λαμπερά και το χειροκρότημα σου δίνει ζωή.. και πίσω όμως από τα φώτα, εκεί που οι θεατές δεν υπάρχουν, και η αλήθεια στέκεται γυμνή και σε προκαλεί…

Υπάρχουν και αυτοί οι μεγάλοι έρωτες που μπορεί και ποτέ να μην συναντήσεις στην ζωή σου.. τόσο μεγάλοι σαν το απέραντο του ουρανού και της θάλασσας.. συνυφασμένοι ξεκάθαρα με την μαγεία του ηλιοβασιλέματος . Η ζωή είναι γεμάτη ηλιοβασιλέματα. Το ηλιοβασίλεμα που συμβολίζει κάθε τελεία που επιλέγουμε ή δεν επιλέγουμε εμείς να βάλουμε. Για όλα αυτά τα τέλη που μας πλήγωσαν , θα υπάρχει πάντα ένα ηλιοβασίλεμα να καταλαβαίνει τις νοσταλγίες μας και την μελαγχολία μας. Θα υπάρχει ένα ηλιοβασίλεμα με άπειρα χρώματα να συνοδεύει τον επίλογο μιας συγκεκριμένης ημέρας, αγάπης, απόφασης ….  λίγο πριν την αρχή της επόμενης. Λίγο πριν την ανατολή… και κάπως έτσι ο ένας είναι  εδώ.. ο άλλος εκεί , παντού και όπου… γιατί ο έρωτας δεν πεθαίνει..

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΘΥΕΛΛΑ - ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ

Έχοντας μόλις τελειώσει ένα ακόμα βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα .. μένω να κοιτάζω την λέξη «τέλος» και να αναρωτιέμαι.. τι πραγματικά μπορεί να συμβαίνει στο μυαλό αυτού του ανθρώπου..

Ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα του.. αφού αυτήν την φορά δεν βασίζεται σε αληθινή ιστορία αλλά στην δημιουργική παράνοια του μυαλού του και μόνο… Γραμμένο σε α’ ενικό πρόσωπο και δοσμένο από την πλευρά της κεντρικής ηρωίδας , η αμεσότητα με τον αναγνώστη είναι δεδομένη…

Ένα ακόμα βιβλίο του συγγραφέα με την μοναδική κινηματογραφική γραφή που τον χαρακτηρίζει,  που δημιουργεί εικόνες, φέρνει στο νου χρώματα και μυρωδιές…  ζωντανεύει αισθήματα και κόβει την ανάσα του αναγνώστη , κάνοντας τον να βιώνει στο έπακρο όσα διαδραματίζονται στις σελίδες του… οι λέξεις χορεύουν μπροστά στα μάτια μου και το μυαλό μου τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, προκειμένου να ανακαλύψει τον δολοφόνο.. και εκεί που νομίζω πως είμαι τόσο κοντά, ανακαλύπτω ότι είμαι τόσο μα τόσο μακριά…

Ρουφάω,  κυριολεκτικά, τις σελίδες  ζώντας κάθε λεπτό αυτό που οι Αρπυιες προστάζουν τους ήρωες να ζήσουν… εκεί  λοιπόν στην Άθωρα.. εγκλωβίστηκα και εγώ μαζί με την Φωτεινή, τον Κάρλο, τον Γκάμπριελ, τον Στέλιο , τους κατοίκους του νησιού, και τη Σοφί, μια γυναίκα « αερικό»  για μένα.. ψάχνοντας τον δολοφόνο.. προσπαθώντας να επιβιώσουν.. με μια αχτίδα αγάπης να τους τριγυρίζει.. προσπαθώ κι εγώ  μέσα στο σκοτάδι να «επιβιώσω»…

Ένα βιβλίο «αινιγματικό και γεμάτο ανατροπές» όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος ο συγγραφέας, και που εγώ θα συμφωνήσω απόλυτα.. χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσει περίτεχνες λέξεις και βαρύγδουπες εκφράσεις καταφέρνει να σε καθηλώσει και να μην αφήσεις από τα χέρια σου το βιβλίο αν δεν διαβάσεις την λέξη «τέλος».

Δέξου την πρόκληση να ανακαλύψεις πρώτος τον δολοφόνο.. ΑΡΑΓΕ ΜΠΟΡΕΙΣ?????

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

παγκόσμια ημέρα της γυναίκας ....

 παγκόσμια ημέρα της γυναίκας λοιπόν...

μια ημέρα τόσο σημαντική.. μια ημέρα που το μυαλό μου δεν μπορεί παρά να γυρίσει πίσω .. στην μακρινή Ινδία και στις μαχήτριες της ζωής.. που κάθε λεπτό παλεύουν.. για την ζωή, για τα παιδιά τους, για την ισότητα.. που η ζωή είναι δύσκολη.. αλλά με το χαμόγελο , την δύναμη και την ισχυρή θέληση.. καταφέρνουν πολλά...
Ίσως εμείς εδώ έχουμε χάσει λίγο το νόημα .. η ημέρα της γυναίκας δεν είναι "χρόνια πολλά".. λουλούδια και βραδινές βόλτες.. και αυτό το λέω γιατί η actionaid μου έδωσε την ευκαιρία να δω την ζωή ΑΛΛΙΩΣ.. να καταλάβω και να εκτιμήσω.. η σκέψη μου είναι εκεί.. στις γυναίκες που κουβαλάνε ξύλα... στα κορίτσια που κουβαλάνε νερό.. 


μια ημέρα που φέτος στο μυαλό μου είναι πολύ διαφορετική....



στα σπίτια από λάσπη και στα μάτια όλων εκείνων των κοριτσιών που μου χαμογελούσαν και ονειρευόντουσαν.. 



γιατί όλοι έχουν το δικαίωμα να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο, και να παλεύουν για αυτό..
να γιορτάζουμε λοιπόν , εμείς τα απίστευτα πλάσματα αλλά να ξέρουμε κιόλας... για αυτό παραθέτω πληροφορίες...

Ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα η σημερινή. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.
Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.
Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα, όμως, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Μαρία Τσακίρη - ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ

Καλησπέρα σε όλους!!! 

Η Άνοιξη ήρθε και έφερε ήλιο, βόλτες και καλή διάθεση... μιά τέτοια μέρα ήταν και για μένα σήμερα.. βόλτα δίπλα στην θάλασσα με τα ανίψια μου... τι άλλο να ζητήσω? τα είχα όλα..  

Από το μυαλό μου όμως δεν έφευγε ένα βιβλίο.. αυτό που έγραψε την λέξη "τέλος" μόλις  σήμερα το πρωί.. για τη ακρίβεια δεν έγραφε "τέλος" , έγραφε "έχω πατήσει τα 50 και επιτέλους ΖΩ"

Πρόκειται για μία πέρα για πέρα αληθινή ιστορία που καταγράφεται από την συγγραφέα .. την ιστορία μιας κοπέλας, της Ιφιγένειας, που έχει ζήσει τόσα όσα δεν χωράνε σε 20 ταινίες μαζί.. Άκρως αληθινό και σκληρό.. δεν αντέχεται εύκολα.. ακριβώς όπως είναι και η ζωή μας... όπως είναι η ζωή της  Ιφιγένειας , και πολλών Ιφιγενειών ακόμα.. γιατί η ζωή δεν είναι ρόδινη.. 

Και ενώ μιλάει για έναν παΤΕΡΑ , εγώ αναγνωρίζω και κατηγορώ από την  πρώτη στιγμή την μηΤΕΡΑ.. την μόνιμα απούσα.. συγχαίρω και θαυμάζω τη αδερφική αγάπη.. αυτό το δέσιμο που δεν το καταλαβαίνουν πολλοί αλλά είναι κάτι μαγικό.. 

Και έτσι με τόσες πληγές ανοικτές, η Ιφιγένεια ανακαλύπτει τα ναρκωτικά.. και εκεί είναι που εγώ γυρίζω πίσω.. και την καταλαβαίνω απόλυτα.. που οι μνήμες μου ξυπνούν και αναγνωρίζω το 100% της αλήθειας αυτής της κοπέλας.. αναγνωρίζω το σοκ της ένεσης.. τα περίεργα μάτια.. την ανάγκη για δόση και το άγχος της αστυνομίας.. αναγνωρίζω την θέληση να ζήσουν μία ζωή κανονική, αλλά και την δύναμη που χρειάζεται.. τα αρ@*#&@ που πρέπει να έχεις για να αντισταθείς σε αυτούς που σε θέλουν μέσα στο παιχνίδι, τους "φίλους" που είναι πάντα δίπλα σου..Την προσπάθεια , την αντοχή και την ανεξάντλητη ψυχική δύναμη που χρειάζεσαι στα ιδρύματα απεξάρτησης.. Είναι συναισθήματα που κάθε "υγιής" άνθρωπος δεν μπορεί να αναγνωρίσει και να δεχθεί..  

Στο βιβλίο μιλάει για την μητρότητα από πολλές διαφορετικές πλευρές.. και το δόσιμο μάνας σε παιδί.. την αληθινή αγάπη.. 
Δεν θέλω να προδώσω τίποτα.. θέλω να το διαβάσετε και να ζήσετε μέρα τη μέρα τη ζωή της Ιφιγένειας..

Κλείνοντας το βιβλίο,είναι η αλήθεια ότι  δεν είμαι και πολύ καλά... έχω γυρίσει πίσω.. έχω ζήσει και πάλι πράγματα που είχα θάψει στην μνήμη μου.. η ζωή μας είναι η επιλογή μας και εγώ είχα επιλέξει να μείνω δίπλα στον άντρα μου , ναρκωμανής χρόνια( που σαφώς έμαθα εκ των υστέρων).. πίστευα μπορούσα να αλλάξω τα πράγματα με την αγάπη μου.. αλλά από μόνη της δεν φθάνει.. πρέπει και ο άλλος να θέλει .. πραγματικα , αληθινά και πολύ... Είναι το σημείο που αγαπώ την Δανάη λίγο περισσότερο, γιατί την καταλαβαίνω.. θέλει πολλή μαγκιά και αγάπη αυτό που έκανε.. Γιατί ποτέ δεν καταστρέφεται ΜΟΝΟ μία ζωή..

Σοκάρομαι όταν συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά που διαβάζω έχουν χωρέσει στην ζωή ενός ανθρώπου και μάλιστα γυναίκας τώρα πια.. γιατί ήταν μόνο 7 όταν άρχισαν όλα.. μια ζώη που φλέρταρε χρόνια με τον θάνατο.. αλλά πάντα έβγαινε νικήτρια , έστω και αν κάποιες φορές αυτό δεν το ήθελε.. Μια ζωή γεμάτη..  και να που τώρα ζει.. και θέλει να γίνει παράδειγμα.. και μακάρι να γίνει.. γιατί κανείς δεν είναι σκουπίδι σε αυτήν την ρημάδα την ζωή.. όλοι έχουν να δώσουν και να πάρουν.. 
Υποκλίνομαι σε αυτήν την κοπέλα.. 

Η συγγραφέας έχει αποδώσει λέη προς λέξη την αφήγηση της γυναίκας αυτής. Με ωμότητα.. Με αλήθειες. Χωρίς τίποτα περιττό. Χωρίς να ωραιοποιήσει το παραμικρό.. 

Σήμερα στην βόλτα η ανιψιά μου με ρώτησε γενικά και αόριστα " Γιατί διαβάζεις βιβλία που σε στεναχωρούν και σε χαλάνε?".. της απάντησα απλα "γιατί αυτά κάποιος άνθρωπος τα έχει ζήσει.. είναι η ζωή"

Λίγα λόγια για το βιβλίο

«Μα τι τόσο σημαντικό έχει η ζωή σου για να γίνει βιβλίο;» ρώτησα αυθόρμητα την Ιφιγένεια σ’ εκείνη την πρώτη γνωριμία μας, τον χειμώνα του 1997. Όλα όσα μου είπε ήταν ανατριχιαστικά, φρικτά… Όσα άκουσα έκρυβαν τόση ασχήμια, που αναρωτιόμουν αν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Κάθε λέξη πιο βαριά από την άλλη. Όλες μαζί ισοπεδωτικές. 

Χίλιες και μία ζωές στριμωγμένες σε τέσσερις δεκαετίες, που με έκαναν να καταλάβω πως απέναντί μου έχω έναν άνθρωπο με διαβολεμένη ψυχραιμία και προκλητικό θάρρος συγχρόνως, μια απελπιστικά μελαγχολική και θλιμμένη γυναίκα με παγωμένη ψυχή, που τολμά να σε κοιτάξει κατάματα και να σου μιλήσει για εκείνη τη σχέση ντροπής με τον πατέρα της και για όλα όσα στιγμάτισαν την ύπαρξή της. 

Κάπως έτσι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την έκδοση αυτή. Μόνο που χαθήκαμε με την Ιφιγένεια. Και για περίπου είκοσι χρόνια η ιδέα του βιβλίου έμεινε μια ανικανοποίητη επιθυμία, ώσπου νίκησε η ανάγκη μας να φωνάξουμε δυνατά την αλήθεια και να σώσουμε όσο περισσότερες ζωές μπορούμε. Και την αλήθεια αυτή την κρατάτε στα χέρια σας.