Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ - ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ ΖΑΙΡΗ



"Αστέρια στην άμμο"... μία παρουσίαση γεμάτη αγάπη.. και αστέρια.. Ευχαριστώ πολύ όλους για όλα...


τα συναισθήματα την ώρα που διάβαζα πολλά και πως να τα εκφράσω...



Ρένα Ρώσση Ζαίρη … πρώτη επαφή μαζί της, συγγραφικά, το 2005, με τον “τελευταίο χορό της Σαλώμης”.. από τότε το ραντεβού μας ανανεώνεται κάθε χρόνο όπου περιμένω πάντα με αγωνία το καινούριο της βιβλίο… και εδώ θα πω το κλασικό , περιμένω 1 χρόνο για να διαβάσω 2-3 μέρες το πολύ… δεν με έχει πάρει ποτέ παραπάνω ομολογώ!!!

Αυτή η γλυκύτητα που καθρεπτίζεται στο πρόσωπο της , το χαμόγελο της και η αγάπη που απλόχερα μοιράζει σε όλους , είναι και ότι θα διαβάσετε στα βιβλία της.. Δεν μπορώ εννοείται να ξεχωρίσω και να σας μιλήσω για το αγαπημένο μου βιβλίο από τα 13 που έχω διαβάσει για ενηλίκους, γιατί παραμύθια αν δεν κάνω λάθος είναι κάπου στα 150. Κάθε βιβλίο της έχει το δικό του άρωμα , την δική του γεύση .. όλα όμως έχουν κάτι κοινό, μία πλοκή που δεν σε αφήνει να τα αφήσεις..
«Αστέρια στην άμμο» αυτήν την φορά λοιπόν.. ένα βιβλίο που σε ιντριγκάρει από τον πρόλογο του.. από την στιγμή που διαβάζεις ότι ένας γέροντας 80 χρόνων, την πλησίασε και της ζήτησε να τον ακούσει και να αποτυπώσει σε χαρτί την ιστορία της ζωής του, τώρα που πλησιάζει στην δύση του … Αυτό από μόνο του νομίζω  είναι και ένας πολύ καλός λόγος να διαβάσετε αυτό το βιβλίο… στην ζωή μας όλοι νομίζουμε ότι ζούμε τα χειρότερα , όμως πάντα θα υπάρχει και η ιστορία του διπλανού, να μας θυμίσει ότι πρέπει να χαμογελάμε αφού πάντα υπάρχουν και χειρότερα σενάρια από αυτά που βιώνουμε ή που το μυαλό μας σκαρφίζεται… γιατί η ζωή, ως γνωστόν, είναι ο καλύτερος συγγραφέας!!!
Το βιβλίο αυτό μας ταξιδεύει σε πολλά μέρη της γης.. θα κάνουμε ένα πέρασμα και από την Πάτρα που σημαίνει πολλά για την Ρένα, την Αθήνα, την Χαλκίδα, την Βαρκελώνη, την Ρώμη ,  αλλά στην Ύδρα είναι που θα σεργιανίσουμε σε κάθε στενό , σε κάθε γωνιά, θα βουτήξουμε στα κρυστάλλινα νερά της, και θα γευτούμε τα υπέροχα γλυκά της … Θα κάνουμε και Ένα πέρασμα από την μακρινή Ινδία, σύντομο αλλά ικανό να μας θυμίσει ότι όσο και αν απομακρυνθούμε από το πρόβλημα , αν δεν το λύσουμε , θα μας ακολουθεί και θα μας στοιχειώνει για πάντα…

Θα γνωρίσουμε έρωτες παιδικούς και εφηβικούς.. έρωτες που σαρώνουν, έρωτες που πληγώνουν, σχέσεις που μας επιβάλλουν και αγάπες που δεν σβήνουν ποτέ… Θα αγαπήσουμε κάποιους ήρωες και θα εκνευριστούμε με κάποιους , όπως γίνεται σε όλα τα βιβλία άλλωστε… ο καθένας όμως θα μας οδηγήσει στο τέλος, από το δικό του σοκάκι.. θα μας αφήσει να δούμε τον πραγματικό του χαρακτήρα από μια μικρή χαραμάδα και θα μας ανατρέψει όσα το μυαλό μας έχει δημιουργήσει.. και εκεί βρίσκεται η μαγεία..

Σε αυτό το βιβλίο  Είναι έντονο το στοιχείο της οικογένειας … της δύστροπης γιαγιάς.. του καλύτερου μπαμπά.. της αδύναμης μαμάς.. ρόλοι που ανατρέπονται σελίδα την σελίδα.. και η φιλία όμως είναι θέμα που θα μας προβληματίσει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου… φιλία ανάμεσα σε αγόρια , σε αγόρια και κορίτσια, σε άντρες και γυναίκες.. φιλίες που δοκιμάζονται..όπως και στην καθημερινότητα μας.


Θα διαβάσουμε για Υποσχέσεις που δίνονται σε ζωντανούς και νεκρούς αλλά είναι αδύνατον να κρατηθούν, γιατί η μοίρα έχει άλλα σχέδια και η καρδιά χτυπάει διαφορετικά..

Κάθε ήρωας αυτού του βιβλίου , ακόμα και αν η εμφάνιση του μπορεί να διαρκέσει 1-2 προτάσεις , έρχεται για να μας δώσει ένα μάθημα .. να μας κάνει να προβληματιστούμε και γιατί όχι να παραδειγματιστούμε… Οι άνθρωποι που έρχονται στην ζωή μας , είναι όλοι ένα μάθημα για εμάς.. είτε είναι φίλοι που επιλέγουμε, είτε έρωτες που παραδινόμαστε ή συγγενείς που δεν επιλέγουμε…

Και κάπως έτσι τα αστέρια στον ουρανό γίνονται πολλά… και φωτίζουν την παραλία.. γίνονται ηλιαχτίδες στις καρδιές των ηρώων που δεν ξεχνούν …

Ήρωες όλοι σε ένα κουβάρι που πληγώνουν και πληγώνονται.. που αναγεννιόνται από τις στάχτες … παραμύθια χωρίς happy end.. και τέλος τα δάκρυα που έρχονται μαζί με την αλήθεια , λυτρωτικά.. και έτοιμα να ξεδιαλύνουν τις σκιές … να κάνουν χώρο στην άδολη και πραγματική αγάπη..

Δεν μπορώ να μην σας πω ότι αγάπησα όλους τους ήρωες αλλά στην καρδιά μου κατοικεί η Ασπασία… που προτίμησε να ζήσει στον δικό της κόσμο.. ένα κόσμο με χρώματα και εικόνες βγαλμένες από την καρδιά .. και όχι να ζήσει την ζωή που της επέβαλλαν…

Και χρησιμοποιώντας λόγια του βιβλίου η ζωή είναι πλημμυρισμένη πόνους , βάσανα, αλλά και χαρές , αφάνταστες χαρές. Η ευτυχία βρίσκεται γύρω μας, στο κελάηδισμα των πουλιών , τον λαμπερό ήλιο, στα λουλούδια , στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν.
Όταν φτάνεις σε αδιέξοδο , και νιώθεις τις δυνάμεις σου να λιγοστεύουν, τότε μόνο ένα να κάνεις. Να κλείσεις τα μάτια και να κοιτάξεις ψηλά..


και βέβαια οι δικοί μου άνθρωποι πάντα δίπλα μου..... 



Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Μυρωδιά από σανίδι - Κώστας Κρομμύδας


Είχα χρόνια να κρατήσω μολύβι και να υπογραμμίζω σε βιβλίο που διαβάζω αυτά που σαφώς θέλω να διαβάσω ξανά και ξανά.. ένα καινούριο βιβλίο από έναν αγαπημένο συγγραφέα που δεν με απογοήτευσε διόλου.. όπως το περίμενα και πολύ πολύ καλύτερο.. με όλα αυτά τα στοιχεία που σε πιάνουν από το χέρι και σε βάζουν στα τρίσβαθα της καρδιάς των πρωταγωνιστών , για να γέλασεις , να κλάψεις, να απογοητευτείς μαζί τους..

Μυρωδιά από έρωτα θα έλεγα εγώ… άφησα κάποιες ώρες να περάσουν ,να συνειδητοποιήσω τι διάβασα, τι αισθάνθηκα , που ταξίδεψα, τι έμεινε…


Ένα βιβλίο που ο τίτλος σε προδιαθέτει για κάτι μαγικό… Ένας έρωτας.. αμέτρητες παραστάσεις.. λίγοι οι πρωταγωνιστές.. μεγάλος ο θίασος.. μπροστά από τα φώτα εκεί όπου όλα είναι λαμπερά και το χειροκρότημα σου δίνει ζωή.. και πίσω όμως από τα φώτα, εκεί που οι θεατές δεν υπάρχουν, και η αλήθεια στέκεται γυμνή και σε προκαλεί…

Υπάρχουν και αυτοί οι μεγάλοι έρωτες που μπορεί και ποτέ να μην συναντήσεις στην ζωή σου.. τόσο μεγάλοι σαν το απέραντο του ουρανού και της θάλασσας.. συνυφασμένοι ξεκάθαρα με την μαγεία του ηλιοβασιλέματος . Η ζωή είναι γεμάτη ηλιοβασιλέματα. Το ηλιοβασίλεμα που συμβολίζει κάθε τελεία που επιλέγουμε ή δεν επιλέγουμε εμείς να βάλουμε. Για όλα αυτά τα τέλη που μας πλήγωσαν , θα υπάρχει πάντα ένα ηλιοβασίλεμα να καταλαβαίνει τις νοσταλγίες μας και την μελαγχολία μας. Θα υπάρχει ένα ηλιοβασίλεμα με άπειρα χρώματα να συνοδεύει τον επίλογο μιας συγκεκριμένης ημέρας, αγάπης, απόφασης ….  λίγο πριν την αρχή της επόμενης. Λίγο πριν την ανατολή… και κάπως έτσι ο ένας είναι  εδώ.. ο άλλος εκεί , παντού και όπου… γιατί ο έρωτας δεν πεθαίνει..

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΘΥΕΛΛΑ - ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΟΜΜΥΔΑΣ

Έχοντας μόλις τελειώσει ένα ακόμα βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα .. μένω να κοιτάζω την λέξη «τέλος» και να αναρωτιέμαι.. τι πραγματικά μπορεί να συμβαίνει στο μυαλό αυτού του ανθρώπου..

Ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα του.. αφού αυτήν την φορά δεν βασίζεται σε αληθινή ιστορία αλλά στην δημιουργική παράνοια του μυαλού του και μόνο… Γραμμένο σε α’ ενικό πρόσωπο και δοσμένο από την πλευρά της κεντρικής ηρωίδας , η αμεσότητα με τον αναγνώστη είναι δεδομένη…

Ένα ακόμα βιβλίο του συγγραφέα με την μοναδική κινηματογραφική γραφή που τον χαρακτηρίζει,  που δημιουργεί εικόνες, φέρνει στο νου χρώματα και μυρωδιές…  ζωντανεύει αισθήματα και κόβει την ανάσα του αναγνώστη , κάνοντας τον να βιώνει στο έπακρο όσα διαδραματίζονται στις σελίδες του… οι λέξεις χορεύουν μπροστά στα μάτια μου και το μυαλό μου τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, προκειμένου να ανακαλύψει τον δολοφόνο.. και εκεί που νομίζω πως είμαι τόσο κοντά, ανακαλύπτω ότι είμαι τόσο μα τόσο μακριά…

Ρουφάω,  κυριολεκτικά, τις σελίδες  ζώντας κάθε λεπτό αυτό που οι Αρπυιες προστάζουν τους ήρωες να ζήσουν… εκεί  λοιπόν στην Άθωρα.. εγκλωβίστηκα και εγώ μαζί με την Φωτεινή, τον Κάρλο, τον Γκάμπριελ, τον Στέλιο , τους κατοίκους του νησιού, και τη Σοφί, μια γυναίκα « αερικό»  για μένα.. ψάχνοντας τον δολοφόνο.. προσπαθώντας να επιβιώσουν.. με μια αχτίδα αγάπης να τους τριγυρίζει.. προσπαθώ κι εγώ  μέσα στο σκοτάδι να «επιβιώσω»…

Ένα βιβλίο «αινιγματικό και γεμάτο ανατροπές» όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος ο συγγραφέας, και που εγώ θα συμφωνήσω απόλυτα.. χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσει περίτεχνες λέξεις και βαρύγδουπες εκφράσεις καταφέρνει να σε καθηλώσει και να μην αφήσεις από τα χέρια σου το βιβλίο αν δεν διαβάσεις την λέξη «τέλος».

Δέξου την πρόκληση να ανακαλύψεις πρώτος τον δολοφόνο.. ΑΡΑΓΕ ΜΠΟΡΕΙΣ?????

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

παγκόσμια ημέρα της γυναίκας ....

 παγκόσμια ημέρα της γυναίκας λοιπόν...

μια ημέρα τόσο σημαντική.. μια ημέρα που το μυαλό μου δεν μπορεί παρά να γυρίσει πίσω .. στην μακρινή Ινδία και στις μαχήτριες της ζωής.. που κάθε λεπτό παλεύουν.. για την ζωή, για τα παιδιά τους, για την ισότητα.. που η ζωή είναι δύσκολη.. αλλά με το χαμόγελο , την δύναμη και την ισχυρή θέληση.. καταφέρνουν πολλά...
Ίσως εμείς εδώ έχουμε χάσει λίγο το νόημα .. η ημέρα της γυναίκας δεν είναι "χρόνια πολλά".. λουλούδια και βραδινές βόλτες.. και αυτό το λέω γιατί η actionaid μου έδωσε την ευκαιρία να δω την ζωή ΑΛΛΙΩΣ.. να καταλάβω και να εκτιμήσω.. η σκέψη μου είναι εκεί.. στις γυναίκες που κουβαλάνε ξύλα... στα κορίτσια που κουβαλάνε νερό.. 


μια ημέρα που φέτος στο μυαλό μου είναι πολύ διαφορετική....



στα σπίτια από λάσπη και στα μάτια όλων εκείνων των κοριτσιών που μου χαμογελούσαν και ονειρευόντουσαν.. 



γιατί όλοι έχουν το δικαίωμα να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο, και να παλεύουν για αυτό..
να γιορτάζουμε λοιπόν , εμείς τα απίστευτα πλάσματα αλλά να ξέρουμε κιόλας... για αυτό παραθέτω πληροφορίες...

Ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα η σημερινή. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.
Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.
Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα, όμως, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους.