Το λιμάνι μου είσαι εσύ - Κώστας Κρομμύδας

 

Ένα βιβλίο του Κώστα που σίγουρα θα το ξεχώριζα για το εξώφυλλο του και λιγότερο για τον τίτλο του... 

Ξεκίνησα να το διαβάζω , χωρίς να έχω καμία διάθεση να κάνω "διαγωνισμό" για το πότε θα το τελειώσω... Ένα βιβλίο μου αρέσει να το ..βιώνω.. όχι να το ξεπετάω , ή να το ξαναδιαβάζω... Δεν είναι αγώνας δρόμου...

Διάβαζα , σταματούσα, έφτιαχνα είκόνες , έφερνα στο νου δικές μου παρόμοιες στιγμές, μετάνιωνα, χαμογελούσα, προβληματιζόμουν και προχωρούσα παρακάτω.. όπως ακριβώς κάνω και στην ζωή μου..

"Δακρύζει" η μαστίχα , για να βγεί κάτι μοναδικό.. έτσι και οι σχέσεις.. προσωπικές, επαγγελματικές , οικογενειακές κλπ.. δοκιμάζονται.. άλλες αντέχουν απλά, άλλες πληγώνονται, άλλες τελειώνουν , άλλες βγαίνουν αλώβιτες στον χρόνο..

Τολμώ να πω ότι με στιγμάτισε ο άνθρωπος Δήμος , και ακόμα παλεύω στο μυαλό μου με τα τελευταία λόγια του μεγιστάνα Φλέσσα, έρχεται άραγε η κάθαρση της ψυχής ?

Πήγα στην παρουσίαση χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο .. Άκουσα πολλούς να μιλούν για τα ποστάλια... κάτι μαγικό , μακρινό και αληθινό ... 

ok.....

Εγώ όμως κρατώ πάνω από ολα ότι έμαθα για τον τρόπο που επικοινωνούσαν οι ναυτικοί με τις οικογένειες τους ,όταν δεν είχαμε ιδέα για την τεχνολογία , όταν η ζωή ήταν πιο απλή και πιο δύσκολη συνάμα, όταν είχες ανάγκη να ακούσεις τον άνθρωπο σου ακόμα και αν μαζί με εσένα τον άκουγαν κι άλλοι πολλοί.. 

Προβληματίστηκα και εκτίμησα τα σημερινά δεδομένα.. 

Το βιβλίο μιλάει για έρωτα... για σχέσεις μισές.. για φιλία.. για αγάπη.. Μιλάει για μεγάλα βαπόρια και μεγάλες φουρτούνες.. Για σταυροδρόμια και αποφάσεις μιάς ζωής.. Για δεύτερες ευκαιρίες που δίνεις ή δεν δίνεις..  

Υπάρχουν χιλιάδες παραλλαγές και τύποι κόμπων παγκοσμίως , όμως στην ναυτική πρακτική χρησιμοποιούνται περίπου 8-10 ναυτικοί κόμποι για να καλυφθουν οι βασικές ανάγκες πρόσδεσης της άγκυρας και χειρισμού των σκοινιών ... έτσι είναι και η ζωή μας.. φαίνεται περίτεχνη αλλά είναι απλή.. αρκεί να έχεις κάνει ειρήνη με το "μέσα" σου...

Όταν θα απαντήσεις ειλικρινά στον εαυτό σου ,αν σε μία σχέση γίνεσαι καλύτερος ή χειρότερος άνθρωπος, αν ανθίζεις ή μαραίνεται η ψυχή σου δίπλα σε αυτόν.. τότε ίσως έχεις βρει το δικό σου λιμάνι σε αυτήν την ζωή.. 

Φρόντισε, λοιπόν ,τα καραβια της ψυχης σου να πλέουν πάντα σε ήρεμες θάλασσες...

Και να έχεις πάντα στο μυαλό σου ότι όλοι τα βάζουν με την θάλασσα , αλλά στην ουσία είναι ο άνεμος που φταίει....

Κώστα ξέρεις πόσο σε αγαπώ...